Hayallerim vardı benim Sahi ne oldu onlara

İnsan yüzü kırışıp, saçları beyazladığı zaman mı büyümüş olur? Ya da yaşama dair tüm umudunu yitirip, dibe vurduğunda yeniden ayağa kalkma gücünü kendinde bulduğu zaman mı? 

Bence insanın hayallerinden vazgeçmeye başladığı zaman yetişkin bir birey olmaya başlar.

Hayatı bir balon yolculuğuna benzetirsek, sanırım ilerleyiş şöyle olur. Önce havalanmaya başlarsın, daha yukarı çıkmaktır hedefin. Görebileceğin kadar çok yer görmek, öğrenebileceğin kadar çok şey öğrenmek istersin. Küçük bir çocukken ne kadar hayalin varsa hepsini almışsındır yanına. Bir süre sonra balon yükselmeyi bırakır, yere düşmemek için ağırlıklardan kurtulmak gerekir. İşte o zaman ilk hayalinizi aşağı atarsınız.'Aslında bu o kadar da istediğim bir şey değildi.' diye düşünürsün. Ulaşmaya çalıştığın mesafe ne kadar artarsa o kadar çok hayalinden vazgeçersin.

Yolculuk bittiği zaman, uzun yollar katetmiş, uzun zamanlar geçirmişsindir. Artık büyüksünüzdür hem de çok büyük. Ama yolun sonunda ne eski heyecanın ne de canlılığın kalmıştır.

Biraz cesaretim olsa bütün hayallerimin peşinden koşardım. Önce ünlü bir piyanist olurdum daha sonra ünlü bir yönetmen. Gerçek başarı insanın hayal ettiklerini gerçekleştirmesidir.Başkalarının sizin için hayal ettiklerini değil.